dinsdag 29 april 2014

Hiking: Úlfarsfell & Tröllafoss

Ook deze week hebben we weer een aantal hikes gelopen. Weliswaar wat kleinere, maar daardoor niet minder leuk! Net buiten Reykjavik ligt de Úlfarsfell, waar je de meest mooie view over Reykjavik zou moeten hebben. Liet het nou net wat bewolkt zijn aan de kant van Reykjavik, maar aan de andere kant konden we de Esja in prachtig zonlicht aanschouwen. Dat Reykjavik niet de grootste stad is (ook al is het IJsland's grootste stad) was al bekend, maar op de top hadden we een goed overzicht over heel de stad. En inderdaad, wat is het eigenlijk een kleine stad. Op de top begon het wat te miezeren, maar dat was niet erg, want inmiddels waren we warmgelopen. Natuurlijk gingen we niet voor niks de top op, want ook hier lagen twee caches (met de ironische hint 'onder een steen', terwijl de berg net een opgestapelde hoop keien was..). Aan een pad volgen deden we niet, we volgden de pijl die de GPS aangaf, wat inhield dat we recht de berg omhoog klommen, maar dat was eigenlijk prima te doen. Koud hadden we het in ieder geval niet! Terwijl wij genoten van het uitzicht deden twee jongens een poging om indruk op ons te maken door kei hard met hun 4x4 voor onze neus de berg op te crossen. Stiekem was het natuurlijk ook best gaaf, maar dat lieten we natuurlijk niet merken! 

Daan & Jens!











Selfie op de top!






Op de laatste dag van Daan en Jens hebben we nog een leuke hike naar de Tröllafoss gedaan. Voor degene die het nog niet doorhadden: foss betekent waterval op z'n IJslands. Met een lichtelijk trauma aan onze vorige lekke banden hield ik m'n hart vast toen we het onverharde weggetje opmoesten naar de parkeerplaats. Naast een weiland vol IJslandse paarden parkeerden we de auto en begonnen we aan onze hike. Volgens Daan's route liep er een pad langs de rivier, maar het werd voor het grootste gedeelte improviseren en proberen om niet nat te worden, aangezien er van een pad niet echt sprake was.









Na een tijdje was er helemaal geen pad meer te bekennen, dus konden we nog maar één kant op en dat was omhoog! Op de plek waar de minste rollende stenen lagen deden we een poging om omhoog te klauteren, wat ons uiteindelijk allemaal lukte. Mezelf afvragend hoe we op dat stuk in godsnaam weer naar beneden moesten op de terugweg vervolgden we onze route. Eenmaal boven was het alsof we nooit omhoog geklommen waren. Een enorme rechte vlakte strekte zich voor ons uit. Bizar eigenlijk. Veel bergen lijken hier aan de 'top' recht afgesneden, waardoor het lijkt alsof je op een vlakte loopt, tot je naar de rand loopt natuurlijk, die vaak redelijk stijl naar beneden lopen. Na een tijdje werd het geruis van de waterval steeds harder, en daar was ie dan, de Tröllafoss!








Na de waterval liepen we nog een stuk verder langs de rivier. Natuurlijk was hier ook een cache in de buurt en natuurlijk stonden wij aan de verkeerde kant van het water. Zoekend naar een plek om over te steken bleef de rivier maar breder worden. Met een zucht en zonder na te denken zat er maar één manier op. En na mij konden de guys natuurlijk niet achterblijven ;-) (heel dankbaar waren ze natuurlijk ook)



Enige nadeel van skinny jeans! Je kan ze niet opstropen....







En ja, het water was ijskoud en ja, de 1,5 uur die we terug moesten lopen hebben we lekker in onze schoenen gesopt. De terugweg was gelukkig een stuk minder moeilijk (ah, dus daar was het pad!). Het ironische aan deze actie was dat we de cache niet vonden en dus eigenlijk voor niks de rivier overgestoken waren... Maar dit hoort natuurlijk allemaal bij the icelandic experience en het mos was lekker zacht en droog om onze schoenen op uit te knijpen. En het moment dat je eindelijk je bergschoenen uit mag doen aan het eind van een hike was deze keer éxtra fijn ;-)



Geen opmerkingen:

Een reactie posten